Geçmişten bugüne taşınan el izi
Bu işin kökü eski sofralara, bohçalara, sandıklara kadar gider. Köyde, çarşıda, düğünde kullanılan nice bezin üstünde aynı sabırlı elin izi vardı. Usta kalıbı bastıkça desen çoğalırdı ama her iş yine de tek tek yapılırdı.
Yöresel ruh: Evde kullanılan eşyaya da, çeyize de aynı özenle desen vurulur.
Kalıp geleneği: Motifin belleği ağaçta durur, kumaş üstünde yeniden can bulur.